Bewust-Heel
Vul het leven met jezelf in plaats van dat je jezelf vult met het leven
Ayahuasca ervaring

Laat duidelijk zijn voor de lezers dat Ayahuasca geen drug (waarmee je je gevoel onderdrukt) is maar juist een zeer krachtig plantenextract/thee die de gebruiker in staat stelt buiten de werkelijkheid zoals wij die waarnemen met ons hoofd/ego wat er vaak tussen zit, te kijken. Hierdoor kan de gebruiker (omdat het altijd controle houdende hoofd opzij moet stappen) kijken voorbij aan de hokjes en grenzen/gevangenis van dit beperkte/vergankelijke leven. Het stelt je JUIST in staat WEL te voelen. Er ontstaan daardoor enorme inzichten en een gevoel van eenheid met alles en iedereen waardoor het leven nooit meer hetzelfde beleefd kan worden. Het schept vrijheid van angsten en de mogelijkheid om vanuit het hart te gaan leven. Waar je normaal tegen gehouden wordt in emoties moet je je nu overgeven en kun je daardoor die belemmerende emoties loslaten en vrij zijn van beperkingen. Moeilijk te bevatten als je het zelf niet hebt meegemaakt. De beste omschrijving die ik er voor heb is een BIJNA DOOD ERVARING. 

Al ruim een jaar was ik er door een vriendin van mij op attent gemaakt wat Ayahuasca voor je kan doen maar ik zag dat niet voor me, ik oordeelde erover en had een aversie tegen drugs (wat het dus ook niet bleek te zijn!). Toch bleef het steeds terug komen en ik wist dat ik er een keer aan zou gaan geloven. Ik ging er over lezen en verbazingwekkend was het dat het precies aansloot op hoe ik in het leven sta en de dingen benader. Ayahuasca won mijn vertrouwen!

Zoals velen die mij kennen weten ben ik nogal wat jaren op reis in mijzelf en zijn er vele heftige thema’s uit mijn jeugd voorbij gekomen. (Extreme religie/sekte, geestelijke en lichamelijk mishandeling, ziekte). Ook tussen mijn 20ste en 30ste levensjaar is er nog veel nieuwe pijn voorbij gekomen (ziekte/zwangerschappen met extreem HG, overlijden ouders, verlaten extreme religie). Thema voor thema doorleefde ik alles en kwam ik tot meer en meer begrip over de overtuigingen en gevolgen die die jeugd had achtergelaten in mij. Het gaf mijn inzicht in waarom ik in het heden niet kon functioneren zoals ik voelde dat ik wel zou moeten kunnen. Toen ik dacht dat ik alles had gehad kwamen er begin dit jaar ook nog herinneringen aan misbruik in mijn vroege kinderjaren naar boven en alweer ging ik door een hel om dit te doorleven en los te laten. Omdat deze herinneringen pas nu boven kwamen dacht ik dat dat kwam omdat ik daar nu aan toe was en ik dus bij de kern uit gekomen was van mijn helingsproces (wat ook zo is). Echter hierna werd het niet beter althans ik bleef het gevoel hebben nog steeds niet te kunnen functioneren en te bereiken wat ik allemaal wens in mijn hart. Het was dan ook afgelope vrijdag dat ik er echt van binnenuit klaar mee..en klaar voor was. Ik liep naar mijn werk en zette krachtig de intentie dat ik NU wilde weten wie ik ben en welke informatie in mijn hart aanwezig is. Dat ik eindelijk wil zien..wie ik ben in essentie. En hoe dat liet ik los, als het antwoord maar zou komen. Eenmaal thuisgekomen voelde ik vanuit een impuls dat ik me wilde aanmelden voor een ayahuasca ceremonie en zo snel mogelijk. Ik schreef me dus in voor zondag maar omdat het al zo laat was liet ik het ook los in de zin van dat als ze me vandaag niet meer zouden bellen ik waarschijnlijk zou moeten wachten op een andere datum en dat het dan ook niet zo moest zijn. Een uur later werd ik gebeld. Het kon niet zondag, maar wel zaterdag. PFFFF dat is snel!!! Zonder na te denken besloot ik en de volgende dag was ik dus al vroeg op weg! Ik wist dat dit het antwoord op mijn uitgesproken intentie moest zijn want normaal ben ik niet zo impulsief. Spannend vond ik het wel maar er was een kalmte in me die me zei dat dit was waar ik naar op zoek was. En dat het GOED was.

Om 13 uur was ik op de mooie (nieuwe) locatie van Om-Mij Ayahuasca Holland in Zieuwent/Doetinchem.Gezellig een kopje thee en wat praten met de andere 7 deelnemers. Daarna een plekje uitzoeken voor de ceremonie. Ik werd heel sterk naar een plekje naast de open haard getrokken (later zou blijken waarom). De begeleider deed rond 14.00 de uitleg van hoe het in zijn werk gaat en we zetten de intentie waarom we gekomen zijn. Mijn intentie was: dat ik een lange weg gegaan ben om mij te ontdoen van alle overtuigingen en belemmeringen die ik uit mijn jeugd heb mee gekregen en dat ik tot nu toe alle thema s in mijn leven wel begrepen en gezien heb maar ik ergens NIET doorbreek tot de kern en dat ik nu graag wil weten wie ik echt ben zonder die gevangenis van mijn door mijn jeugd geprogrammeerde hoofd.

We dronken het plantenextract/thee in 2 fases met een kwartier tussenpose. Ik vond mezelf beste een held omdat ik het drankje niet vies vond, het tweede trouwens ook niet wat veel viezer is dan het eerste. Ik ging liggen onder mijn dekentje wachtend tot er iets zou gebeuren. Ik dacht nog zal je net zien dat er bij mij niets gebeurd, had ik niet om een dubbele dosis moeten vragen? Sommigen deden dat en zelfs mensen die hier ook voor de eerste keer aan deelnamen. Ach, kan altijd nog bij de tweede ronde nam ik mijzelf voor.

De muziek startte en ik sloot mijn ogen. Wat mij als eerste opviel was terwijl ik dacht dat ik ontspannen lag ik eigenlijk alles in mijn lijf had aangespannen. Vrij snel voelde ik al wat tranen stromen maar ik dacht dat ik gewoon een emotionele muts ben die van de muziek moest huilen. Ik dook nog wat dieper onder mijn dekentje. Ineens begon ik kleuren patronen te zien, rasters, vormen die zich op de muziek leken te bewegen. Ik hoor mezelf nog denken: ‘’GELUKKIG er gebeurd tenminste iets dit zit wel goed’’ en ik verwonderde me over de prachtige kleuren. Ik vond het allemaal geweldig. Tot de muziek ineens wel heel intens binnen leek te komen, ik steeds misselijker werd en een onbeschrijflijke angst voelde hier weer uit te willen omdat ik voelde dat ik geen controle meer had en de patronen mij wilden mee voeren. Ik vond ze ineens helemaal niet meer zo mooi en juist bedreigend. De muziek werd ook bedreigend in mijn gevoel het leek wel steeds harder te gaan terwijl dat niet zo was. Niemand zat aan die geluidsknop maar IK ervoer het zelf zo. Nadat ik gevraagd had of de muziek wat zachter mocht (hoe haal je het in je hoofd om dat te doen terwijl er misschien wel 7 anderen blij zijn met die mooie muziek) kreeg ik oordopjes die ik al niet meer wilde toen de begeleidster ze kwam brengen want het ging wel weer aldus mijzelf. Ik gaf een keer over en ging weer liggen. Hoe kwam ik hier weer uit en graag zo snel mogelijk?! Ik bedacht me dat de begeleider had gezegd dat je zoveel mogelijk je ogen moet sluiten om je mee te kunnen voeren in het proces maar hel no dat wilde ik niet dus ik bedacht: ik hou ze open en alles komt goed! Ik draai mij op mijn zij om de rest van de uren voor me uit te staren en zie daar een heuse spiegel onder de openhaard (vandaar dat ik voelde dat ik daar moest liggen) hoe bedoel je ik wil nu zien wie ik echt ben? Het werd mij pijnlijk duidelijk dat ik precies kreeg waar ik om gevraagd had. Jammer voor mij maar mijn ziel had samen met ayahuasca bedacht dat ik mijn ogen niet perse hoefde te sluiten om het proces aan te gaan. Degene die mij aanstaarde in de spiegel begon te vervormen. Haar/mijn gezicht veranderde. In een oudere dame, met hele grote diamanten blauw/groene ogen. Dan veranderde ze weer terug in een jong kind en talloze andere personen. Maar de ogen bleven keer op keer hetzelfde. Uiteindelijk vervormde ik niet meer maar leek ik meer op een Mytisch maar wel menselijk wezen met grote stralende ogen. Ik herkende mijzelf er nog wel in maar toch zag ik er anders uit. Mijn ogen stonden iets dichter bij elkaar dan in t echt en mijn gezicht had een iets puntigere vorm richting mijn kin. Soort van elf/buitenaards? Daar was ineens een stem in mij, eentje die even vreemd als vertrouwd was voor me. Eentje die ik moest volgen en vertrouwde maar aan de andere kant mijn leven lang niet had gekend en dus niet zeker wist of ik mij er wel aan over kon geven. Toch wist ik zeker dat dit mijn ziel was. Er was geen twijfel over. Het WAS gewoon. (moeilijk uit te leggen!)Mijn ziel zei: ‘’ Al het andere vergaat, maar ik ben en ik blijf ik ga nooit bij je weg welke vorm je ook aanneemt. Ik ben jou.’’ 

Ik wilde zo graag mijn ogen sluiten want inmiddels zag ik mijn gezicht weer zoals ik er nu uit zie alleen was ik stervende. Het was een vreselijk gezicht mij zo te zien, bloedomrande ogen, wallen en veel rimpels. Ik vroeg me nog af, zie ik er ECHT zo uit? Wat heb ik gemist? Maar ik keek daarentegen ook recht in de ogen, van mijn ziel. Hypnotiserend mooi waren ze. Oog in oog met mijzelf, als vergankelijk mens maar ook als ziel. Ik sloot mijn ogen keer op keer maar daar waren de kleuren patronen die ik niet wilde zien. Dan opende mijn ogen weer en zag ik mijzelf weer in de spiegel. Ik heb uren gehuild onophoudelijk (het werden uiteindelijk 7 uur totaal). Het werd me duidelijker. Als ik vocht en mij verzette tegen het leven/mijzelf was de kamer waarin ik lag gevuld met dood en kou. Ik rook de geur van dood en oude vervlogen tijden, de muren en alles in de ruimte was kil en er waaide een ijskoude wind. Ik vergeet nooit meer die koude tinten, alsof alle warme tinten uit de kleuren van de kamer waren gehaald het was nog net geen zwart wit. Als ik me overgaf, kwam er ontspanning kalmte en een hele andere blik in mijn ogen. Maar vocht ik dan kwam er een onbeschrijflijke angst en onrust in mij en zag ik weer mijn zieke gezicht in de spiegel. Nu wist ik het zeker, ik wilde naar huis, naar mijn kinderen naar mijn man maar er was geen ontsnappen aan. Mijn ziel zei me: ‘’ One way or another het is het zelfde. Er is geen verschil! Als je je ogen sluit en je geeft je over ben ik er om je erdoor te leiden. Als je ze open houdt ben ik er ook. Ik ben er ik ga niet weg. Waar ben je nou zo bang voor? Geef je over wanneer is het klaar met vechten en ellende? Wanneer zeg je HET IS GENOEG ik kies er nu voor mij over te geven.’’Ik schreeuwde terug: ‘’ Ik ben bang voor jou ik vertrouw je niet hoe weet ik nou dat ik je kan vertrouwen? Hoe geef ik mij dan over, ik weet niet wat dat is hoe moet ik dat dan doen?’’ Waarop mijn ziel antwoordde: ‘’Ik ben/was er altijd en je kon mij altijd vertrouwen je besloot alleen dat niet te doen en de verbinding te laten verbreken en je hoofd te volgen. Als het je niet lukt om over te geven aan mij waarom dan niet gewoon overgeven aan het feit dat je je niet kan overgeven aan mij?’’ Stiekem moest ik ook weer lachen. Hoe simpel was het???!

Ik ben ongeveer 2 keer naar het toilet gegaan. Op het toilet bleken de wandtegels marmeren lijntjes te hebben die oplichten. Een kind en een moeder die elkaar met gezichten aankijken. De dag erna heb ik geprobeerd het terug te vinden in de patronen en inderdaad ik kon het vinden maar er waren zoveel meer lijntjes en die waren niet verlicht geweest, dus duidelijk was dat deze afbeelding speciaal voor mij zichtbaar moest zijn. Het proces ging verder. Keer op keer wisselde verzet en overgave zich af. Telkens als ik mijn ogen open deed bedacht ik me: oja..weer die grafkamer, weer die grafgeur, en moest ik lachen om mijzelf. Langzaam kwam er wat ontspanning in het proces. Zo ging keer op keer van voor af aan in de herhaling met verschillen in thema’s en het ene inzicht na het andere alle vragen die ik had kon ik stellen en ik kreeg heel helder antwoord, het klopte gewoon allemaal. De missende informatie waar ik mijn hele leven al naar op zoek was, was ineens beschikbaar VOLLEDIG. Ik besefte al kijkende in de spiegel dat ik mezelf zag vergaan (maar mijn ogen/ziel bleven). Ik was aan het sterven. IK voelde me ook echt op een sterfbed helemaal alleen. Ik dacht: zo voelt het om dood te gaan en dacht meteen aan mijn lieve moeder die ik heb zien sterven. Dat was het moment dat de begeleider naast mij zat en ik zijn hand vroeg zodat ik niet alleen was. Ogen open, starend naar plafond, ogen dicht een stem die zei: ‘’goedzo laat maar los, laat maar gaan’’  Ogen open: oja grafkamer/grafgeur. Ogen dicht:''laat maar gaan. Geef maar over''. De patronen verdwenen als ik mijn ogen sloot. Het waren slechts nog kleuren die langzaam voorbij trokken. Ik voelde het leven uit me trekken, en ik besefte dat dit echt is hoe het is als je sterft. Doodsangst om maar niet de controle te verliezen die ik mijn hele leven al bezit. Dezelfde doodsangst die mij mijn leven lang al laat voelen dat ik in een grafkamer aan het sterven ben dat alles koud en kil is en die angst mij vooral belemmerd te VOELEN. Nu ik door dit proces heen ging MOEST ik voelen wat ik al die jaren van intentsief therapeutisch helen alsnog had weggedrukt. Mijn hoofd was nu uitgeschakeld. Keek toe maar mijn ziel/stem had de leiding. Weer die stem: ‘’Kies maar, wanneer is het genoeg? Je hoeft je alleen maar over te geven. Weer ogen open ik wilde zo graag vechten. Huilen, shaken, verzet, overgeven.

Mijn hoofd begon ook te spreken tegen me. Doordat mijn hoofd een stap op zij had gedaan en toe moest kijken kwam het besef dat dit mij het leven ontneemt in alle pracht. Dat het mij gevangen had gezeten dat ik zo niet kon leven, slechts constant stervende was. Mijn hoofd had spijt en beloofde me ermee te stoppen en zich over te geven. Beloofde mijn ziel om voortaan samen te werken ten dienste van mij/mijn ziel in plaats van mij te regeren en daardoor te zorgen dat ik NIET kon voelen. Ik zag met mijn ogen dicht hoe mijn hoofd zichzelf uitschakelde en beloofde terug te komen maar dan new and improved. Soort van explosieven en blies zichzelf op. Moeilijk in woorden te omschrijven. Nadat ik losliet en het leven uit me voelde trekken stierf ik maar meer dan dat! Ik bleef! Ik was er nog. Er hield niets op! Weer was er verdriet en het proces herhaalde zich. In veel verschillende fases ben ik gestorven. Golfbewegingen. Steeds keek ik weer in de spiegel bang dat ik weg zou zijn. En dan spraken mijn ogen: ‘’Ik ben er nog, ik ga niet weg, ik blijf altijd bij je.’’ 

Ik sprak met mijn kinderen, mijn man mijn vader en moeder en vele anderen. Overal kwamen de OGEN terug de mensen hadden allemaal zulke grote diamanten ogen en ik kon door die ogen hun ziel zien in plaats van hun menselijke vergankelijkheid. Alle oordelen vielen weg. Doordat ik mijn eigen diepste pijn voelde, voelde ik die van iedereen en begreep ik ineens waarom ze vaak zo hard zijn en zo raar doen. Hun/mijn pijn ging door merg en been en ik had zoveel compassie en respect ineens voor iedereen, zelfs de mensen die mij in mijn leven het meeste pijn hebben gedaan kon ik nu zien voor wie ze zijn. En begrijpen dat het hun weg is die ze moeten gaan om uiteindelijk zichzelf ook weer te ontmoeten en te kunnen zien wie ze zijn. Ik was zo dankbaar dat ik dit nu mocht ervaren bij mijzelf. Ik wist zeker dat mijn leven NOOIT meer hetzelfde zou zijn. 

Ook kwam het overgeven aan de mannelijke energie in mijzelf aan bod. De patronen die ik zag als ik mijn ogen sloot waren abstract, mannelijk. Ik was er extreem bang voor. Achteraf begrijp ik niet meer zo goed waarom want ik zag geen enge of nare dingen! Het waren eigenlijk mooie kleuren maar het was een soort hologrammenwereld en ik vond het zo mechanisch. Soort van hypnotiserend, meeslepend. De mannelijke begeleider van de ceremonie had tijdens mijn hele reis al een soort van door mij heen gespookt. Alles in mij wilde hem vragen om hulp en steun. Maar ik was bang durfde niet. Zoals ik bang voor alle mannen in mijn leven ben geweest. Ik ben van kleins af aan gewend mishandeld te worden door mijn vader. Ik ben misbruikt geweest (niet door mijn vader). In latere contacten met mannen kwam mishandeling en misbruik terug of negeerden ze me als het op gevoel aankwam (mijn eigen reflectie) en communiceerden ze niet met me of wilden uiteindelijk iets van me maar zien mij niet echt om wie ik ben. Ik besefte dat dat ook het beeld is wat ik van mijn eigen mannelijke energie heb waardoor ik mij er niet aan over wilde geven. Ook daar vocht ik tegen en ik werd misselijker en misselijker, ondraaglijk werd de angst en het verdriet. Ik hield het niet meer en huilde hardop. De mannelijke begeleider kwam bij me zitten. Hield me stevig vast en nog belangrijker IK liet me vasthouden en ik snikte het uit. De stem in mij zei: ‘’Geef je maar over voel maar hoe het is dat iemand/een man er echt onvoorwaardelijk voor je is, puur om je te steunen en helemaal niets van je wil’’. Ik vergeet nooit meer hoe dat voelde. Ik voelde mij geborgen, veilig, geliefd en alles tegelijk op een level dat ik nooit ervaren heb. Later zat ik rechtop op een divan verloren voor me uit te staren kwam hij weer naast me zitten. Legde zijn hoofd tegen mijn hoofd en sloeg een arm om mij heen. Zelfs de traan die op mijn arm viel merkte hij op en veegde hij zachtjes weg. Het gevoel wat het me gaf was zo fijn ondanks dat ik me zo vreselijk verloren voelde. Graag had ik dat van mijn vader ontvangen toen ik kind was. Het is niet zo dat ik dit soort liefde nooit heb gekregen of krijg in mijn leven maar IK kon het niet ontvangen. Ik kon me niet overgeven. Ik kon het niet voelen.

Ik kon tijdens de reis geen houding aannemen die lekker lag. Ik was me extreem bewust van elk celletje in mij wat verkrampt was. Meer en meer kwam ik in ontspanning liet ik de mensen los waarmee ik vast zat in patronen en meer nog die IK vast hield in patronen! Werkelijk alles wat ik nog niet kon oplossen tijdens afgelopen jaren van helen werd opgepakt en losgelaten. De perioden van vechten verminderden en de perioden van overgave kregen de overhand. Ik bleef huilen zoals ik nog nooit gehuild heb. Echt vanuit diepe pijn en het zo lang al niet kunnen voelen. Alles wat me tegen hield te voelen heb ik eruit gehuild. Voor mijn gevoel bleef ik erg lang in die staat. De begeleidster kwam nog even bij me zitten en ik zei tegen haar dat ik zo moe was, zo ongelooflijk moe. En ze zei me precies hoe het was. Moe van al die jaren vechten. Alleen al mijn liggen was vermoeiend ik voelde de vermoeidheid in elke cel. Anderen aten al lang en liepen rond maar ik was nog steeds diep in mezelf gekeerd. Praten, waar ik een ster in ben, lukte me ook niet. Woorden waren niet nodig. Ik kon ook absoluut niet eten. Een paar hapjes kracker en drie lepels soep. Pas de volgende ochtend weer voorzichtig een broodje. Die avond ben ik de mooie tuin nog even in gelopen. Ik dacht dat ik de nacht wel zou slapen want ik was zo intens moe. Maar dat gebeurde niet. Keer op keer keek ik die nacht weer in de spiegel. En soms veranderde mijn gezicht weer. Steeds als ik keek hoorde ik: ‘’ja ik ben er nog! Ik blijf’’. Het was vermoeiend maar toch kon ik de volgende ochtend na 27 uur geen slaap gehad te hebben nog naar huis rijden.

Eenmaal thuis is het leven totaal anders. 180 graden gedraaid en zal nooit meer hetzelfde zijn. Het opvallende is dat het proces thuis gewoon doorgaat. Maar nu met de doorslag naar OVERGAVE. Iedere situatie in het leven is nieuw voor me. De stem is er nog steeds. Ik voel me voor het eerst in mijn leven bewoond? niet meer alleen? Ik kan het niet zo goed woorden geven. Het is een gevoel. Alsof lichaam ziel en geest nu samen zijn? De inzichten blijven binnen stromen en de stem die in mij is blijft antwoorden op alles!

Het verloop en de inzichten vanaf nu zal ik in een vervolg artikel delen.

Dank voor het meekijken/lezen!

 

 

 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld